gim.jpg
art.jpg
sport.jpg
aktualizacja: 2017/10/03

Współpraca z Gimnazjum im. K. Parczewskiego w Niemenczynie

W ramach współpracy pomiędzy miastem Siedlce, a Rejonem Wileńskim na Litwie nasze Gimnazjum nawiązało w 2002 roku kontakty z Gimnazjum im. Parczewskiego w Niemenczynie. Ich przejawem są wizyty przedstawicieli nauczycieli i uczniów naszej Szkoły na Litwie oraz Szkoły z Niemenczyna w naszej Szkole i mieście. Do tej pory gości z Wileńszczyzny przyjęliśmy siedmiokrotnie. Również nasza reprezentacja była mile goszczona w Niemenczynie. Podczas pobytów w Siedlcach młodzież z Litwy uczestniczyła w obchodach Dni Siedlec, co roku uświetniając te ważne dla nas uroczystości wspaniałym tańcem i śpiewem oraz oczarowując widzów barwnymi strojami. Polacy z Litwy mieli również możliwość udziału w odbywających się w naszej Szkole lekcjach. Okazją do poznania przez nich naszego miasta i regionu, a także historii naszego pięknego kraju były zorganizowane wycieczki do Warszawy i Woli Okrzejskiej oraz zwiedzanie naszego miasta. Podczas wspólnych lekcji, dyskotek i wycieczek pomiędzy Polakami z Litwy i uczniami naszej Szkoły nawiązało się wiele nici sympatii i przyjaźni. Nasze wyjazdy na Wileńszczyznę przyczyniły się zarówno do lepszego poznania piękna ojczyzny Mickiewicza i Miłosza, jak też do prezentacji osiągnięć artystycznych uczniów naszego Gimnazjum podczas Festiwalu „Kwiaty Polskie” w Niemenczynie. Tym, co nas poruszyło na Wileńszczyźnie, jest wciąż żywa „polskość”, kultywowanie polskich tradycji i języka. Współpraca między samorządami i szkołami obu miast zaowocowała odsłonięciem pomnika i nadaniem nazwy Skwer Wileński placowi przy skrzyżowaniu ul. Brzeskiej i 3 Maja, którym opiekują się uczniowie Naszego Gimnazjum. Adres interetowy: http://www.parcevskio.vilniausr.lm.lt/?lang=pl

Zdjęcia_18.png

Niemenczyn Festiwal Kultury Polskiej "Polskie Kwiaty"

Zdjęcia_15.png

Uniwersytet Wileński

Zdjęcia_19.png

Rejon Wileński

Zdjęcia_20.png

Rejon Wileński

Miasto Niemenczyn oraz najpiękniejsze zabytki Wilna i okolic.

Zdjęcia_1.jpg Zdjęcia_2.jpg Zdjęcia_4.jpg
Zdjęcia_5.jpg Zdjęcia_6.jpg Zdjęcia_8.jpg
Zdjęcia_9.jpg Zdjęcia_11.jpg Zdjęcia_12.jpg
Zdjęcia_13.jpg Zdjęcia_14.jpg Zdjęcia_3.png
Zdjęcia_16.jpg Zdjęcia_17.jpg  

Wilno, piękne kościoły i zabytki.

Zdjęcie_10.png

OPISNAJWAŻNIEJSZYCH ZABYTKÓW

1. Ostra Brama- jest to jedyna zachowana brama w bwarowaniach, którymi otoczono miasto na początku XVIw. średniowiecznym zwyczajem na bramie od strony miasta awieszono obraz Matki Boskiej. Pierwotnie obraz znajdował się w agłębieniu muru. W 1671 r. zbudowana została na bramie Irewniana kapliczka, która uległa zniszczeniu podczas pożaru w 715 r. Ocalony obraz przez kilka lat znajdował się w kościele św. Teresy, aby następnie powrócić do odbudowanej murowanej kaplicy. Wejście do kaplicy prowadzi przez boczną kruchtę kościoła św. Teresy. W kaplicy na centralnym m-scu nad ołtarzem wisi słynący ;udami obraz Madonny. Namalowany w latach 20-tych XVI w. irzez nieznanego malarza na podstawie rysunku wykształconego we Włoszech Flamanda Martina de Vos. Głowę Madonny wieńczą dwie pozłacane korony zdobione szlachetnymi kamieniami. Jedna symbolizuje królowę niebios, druga królową Rzeczpospolitej Obojga Narodów. Jej wizerunek czczony jest również przez chrześcijan wyznania prawosławnego. W kaplicy odbywają się nabożeństwa rzymsko-katolickie w jęz. polskim i litewskim.

2. Cerkiew św. Trójcy - pierwsza cerkiew powstała w roku 1357 z fundacji księżnej Julianny, żony księcia Olgierda ku czci męczenników chrześcijańskich Jana, Eustachego i Antoniego straconych w roku 1347 za przyjęcie prawosławia. Następną murowaną wzniósł kniaź Konstanty Ostrogski w 1514 r. na pamiątkę zwycięstwa nad wojskami moskiewskimi pod Orszą. Po Unii Brzeskiej z rozkazu króla Zygmunta III w 1608 roku cerkiew została przekazana unickim bazylianom. Wtedy to również przeniesiono do cerkwi św. Ducha relikwie św. męczenników Jana, Eustachego i Antoniego.Wejście na teren klasztoru i cerkwi od strony ul. Ostrobramskiej prowadzi przez ozdobną rokokową bramę zbudowaną przez Jana Krzysztofa Glaubitza w 1748 r. W jednym ze skrzydeł zabudowań klasztornych więziony był od 23.10.1823 do 21.04.1824 Adam Mickiewicz w związku z procesem Filomatów i Filaretów. Tu też poeta umieścił fragment III cz. „Dziadów". W murach tych więziono również uczestników powstania listopadowego i styczniowego.

3. Cerkiew św. Ducha - prawdziwą perłą tej świątyni jest barokowy, złocony ikonostas. W posadzce przed ikonostasem znajdują się schody prowadzące do podziemnej kaplicy, w której znajdują się relikwie świętych męczenników Jana, Antoniego i Eustachego. Byli to dworzanie księcia Olgierda, którzy przyjęli wiarę prawosławną. Pomimo tortur nie wyrzekli się prawosławia i w 1347 r. ponieśli męczeńską śmierć. Ich zmumifikowane ciała spoczywają w przeszklonym sarkofagu. W ikonostasie kaplicy męczenników, oraz po prawej stronie cerkwi znajdują się ikony Matki Boskiej Częstochowskiej czczonej przez wyznawców prawosławia.

4. Kościół św. Kazimierza - wybudowany w 1604 r. przez kardynała Ferdynanda syna Zygmunta III Wazy i Lwa Sapiehę. Cały kościół był ozdobiony freskami wyobrażającymi sceny z życia św. Kazimierza. Podczas I wojny św. po zajęciu Wilna przez Niemców w kościele odbywały się nabożeństwa protestanckie dla wojska niemieckiego. Po odzyskaniu niepodległości w 1925 r. nastąpiła restauracja świątyni pod kierunkiem architekta Jana Borowskiego. Został przywrócony obrządek rzymsko-katolicki. Po II wojnie św. kościół zostaje zamknięty, a następnie przekształcony w muzeum Religii i ateizmu. W 1989 r. świątynia zostaje zwrócona kościołowi rzymsko-katolickiemu. Następuje ponowna restauracja wnętrza.

5. Cerkiew Nikolska (św. Mikołaja) - została ufundowana przez żonę księcia Olgierda - Juliannę w XIV w. Kilkakrotnie niszczona przez pożary, za każdym razem odbudowywana i upiększana. W roku 1864 i następnych bogato i pięknie odnowiona. W tym czasie wzniesiono przy niej kaplicę św. Michała Archanioła. Cerkiew pełniła funkcje religijne do lat 50-tych XX w. Następnie została zamknięta, a jej wyposażenie uległo dewastacji. Zwrócona kościołowi prawosławnemu w 1990 r., znowu jest czynna.

6. Cerkiew Piatnicka (św. Praksedy) - jest to prawdopodobnie najstarsza cerkiew Wilna. Wzniesiona w 1345 r. przez pierwszą żonę księcia Olgierda, ruską księżniczkę Marię. Nabożeństwa w cerkwi odbywały się do roku 1796, po czym została opuszczona. W 1864 r. rozpoczęto jej restaurację przywracając następnie nabożeństwa w obrządku prawosławnym. Ponownie zamknięta w czasach stalinowskich została zdewastowana. Obecnie pełni swoje funkcje.

7. Kościół św. Jana i Uniwersytet - ufundowany przez Władysława Jagiełłę w 1388 r., zlokalizowany na terenie Uniwersytetu Wileńskiego. Odbywały się tu uroczyste powitania królów, między innymi Stefana Batorego, Zygmunta III, Władysława IV, Jana Kazimierza. Pożar w roku 1737 zniszczył kościół. Odbudowa w 1740 r. wzbogaca świątynię o nową barokową fasadę, sklepienia i wyposażenie wnętrza. Szczególną uwagę zwraca ołtarz główny projektu Jana Krzysztofa Glaubitza. Składa się on z 10-ciu ołtarzy połączonych ze sobą. Kościół pełnił funkcje sakralne do 1952 r. W 1963 r. został adoptowany na Muzeum Nauki Uniwersytetu Wileńskiego. W 1991 świątynia została zwrócona wiernym.

8. Pałac Prezydencki - pierwotny gmach wybudował w XIV w. Goształd, namiestnik Olgierda, który sprowadził do Wilna franciszkanów i podarował im budynek na dom zak w. biskupi wileńscy nabyli gmach od franciszkanów i na pałac biskupi. Po I wojnie światowej budynek pi remoncie został Reprezentacyjnym Pałacem Rzec W okresie międzywojennym odbywały się i zagranicznych dyplomatów, uroczyste rauty i bale. światowej władze Litewskiej Socjalistyczne Radzieckiej adoptowały budynek na muzeum sztuki, j nim wiele rzeźb i obrazów twórców polskich i litewski

9. Katedra św. Stanisława drewniany kościół pod w Stanisława biskupa wzniesiony w 1387 r. przez Jagiełło. Kilkakrotne niszczony przez pożary. Wielki 1542 r. ponownie niszczy kościół, który po odbu podniesiony do rangi katedry. Świątynia pełniła funki 1952 r. W 1956 r. zostaje przejęta przez wład Socjalistycznej Republiki Radzieckiej i przekształcc malarstwa i salę koncertową. W 1988 r. katedra zos kościołowi rzymsko-katolickiemu i powraca dc funkcji. Zostają przeprowadzone prace renowacyjne.

10. Zamek górny i dolny - pierwszy drewniany z i Zamkowej wzniesiony przez Gedymina ok. 1320 palony. Odbudowany przez Zygmunta III i W Następnie zaniedbany w końcu XVIII w. W rok rozebrany. Pozostałością dolnego zamku jest dłu pobliżu katedry, w którym mieści się muzeum Etnograficzne, założone w roku 1856 przez hrabie Tyszkiewicza. Obecnie na terenie dolnego zamk archeologiczne i rekonstrukcyjne. Z górnego zamku wieża oraz fundamenty budynków. Obecnie zrekons budynków od strony wsch. W wieży zamkowi muzeum historyczne.

11. Monument trzy krzyże - potężne drewniane ki na Górze Trzech Krzyży dla upamiętnienia męc franciszkanów zamordowanych w czasach księcia ( podają niektórzy historycy po to, aby ostrzec a miasto zagony krzyżackie, że napadają na kraj chrze W 1915 r. staraniem społeczeństwa wileńskie żelbetonowy pomnik Trzech Krzyży wg proji Wiwulskiego, twórcy pomnika grunwaldzkiego 1 1952 r. monument został wysadzony w powietr czołgami. Jego szczątki zostały zakopane na stok; Krzyży. W 1988 r. szczątki pomnika zosta postanowiono odbudować monument wg kono Wiwulskiego. Zrekonstruowany monument zos 14.06.1989 r.

12. Kościół św. Piotra i Pawła - jeden z najpiękniejszych kościołów nie tylko Wilna, lecz całej pn.-wsch. Europy. Jego fundatorem byl Hetman Wielki Litewski M.K.Pac, który złożył ślub, że wybuduje kościół, jeśli uda mu się zlikwidować bunt wojsk zaciężnych, którymi dowodził. Kościół składa się z 3-ech naw zwieńczonych kopułą. Wnętrze olśniewa zdumiewającym artyzmem i różnorodnością ozdób. Białe, nie barwione sztukaterie (ponad 2000 rzeźb figuralnych) nie sprawiają wrażenia przeładowania. Z kopuły zwisa mosiężno-kryształowy żyrandol w kształcie łodzi, jest to dar Wenecji na konsekrację kościoła. Fundator, Michał Kazimierz Pac zgodnie z testamentem został pochowany pod schodami wejściowymi kościoła. Na płycie nagrobnej wprawionej w posadzkę wyryto napis „Tu leży grzesznik". W kruchcie znajduje się XVII wieczna solidnie okuta kasa wojskowa, której pustka stanowiła zarzewie buntu wojsk i przyczyniła się pośrednio do budowy kościoła. Na skrzyni ustawiono bęben - trofeum wojenne z bitwy stoczonej przez wojska litewskie pod dowództwem hetmana Paca z Turkami pod Chocimem (1673 r.). Na zewnętrznej ścianie świątyni znajduje się dużych rozmiarów malowany na drewnie obraz przedstawiaj ący zarazę, j aka nawiedziła Wilno w 1710 r. Kościół był centralnym punktem uroczystości 600-lecia Chrztu Litwy, które odbyły się 28.06.1987 r.

13. Kościół Bernardynów - w roku 1468 król Kazimierz Jagielończyk uformował dla sprowadzonych do Wilna bernardynów kościół pod wezwaniem św. Bernarda i Franciszka. Pierwotny drewniany kościół wkrótce zastąpiono murowanym w stylu gotyckim. Kościół oprócz funkcji sakralnych pełnił również rolę obiektu obronnego. Wnętrze kościoła gotyckie. Obok kościoła wznosi się kaplica z murowanymi schodami, w które są wmurowane relikwie z Ziemi Świętej. Po II wojnie światowej kościół został zamknięty i przeznaczony na magazyn. Wyposażenie zostało zrujnowane. Obecnie (1994 r.) trwają prace konserwatorskie.

14. Kościół św. Anny - jeden z nielicznych zabytków późnego gotyku zachowanych w Wilnie. Wzniesiony na przełomie XV/XVI w. stanowi świadectwo kunsztu nieznanego architekta. Fasada świątyni przypomina fronton kościoła N.M.P. w Louvier, zaś wieże i iglice środkowe nawiązują do ratusza w Luavain w Brabancji. Oryginalność kościoła polega na genialnym związaniu w całość obu tych koncepcji. Kościół zbudowało niemieckie Bractwo św. Anny. Świątynia została wzniesiona z czerwonej cegły o 33 różnych kształtach. Napoleon Bonaparte przebywając w Wilnie w 1812 r. stwierdził, że gdyby mógł przeniósłby to dzieło na dłoni do Paryża. W okresie stalinowskim cały czas w świątyni odbywały się nabożeństwa.

15. Kościół Św. Michała - renesansowy jednonawowy kościół, wzniesiony w latach 1554-1596 przez kanclerza i hetmana wielkiego litewskiego- L.Sapiehę. W 1655 r. podczas najazdu wojsk moskiewskich kościół zostaje zrabowany, a chroniąca się w nim ludność i zakonnice wymordowana prze kozaków. W trakcie odbudowy w 1662 r. kościół otrzymuje barokową fasadę. We wnętrzu zachował się mocno zniszczony ołtarz główny oraz marmurowe nagrobki Lwa Sapiehy i jego dwóch żon (Doroty z Firlejów i Elżbiety z Radziwiłłów), oraz jego syna Stanisława. Ostatni remont kościoła przeprowadzono w latach 1987-88. Obecnie w kościele znajduje się Muzeum Architektury.

16. Sobór Preczistienski - wg. Latopisów ruskich cerkiew w tym miejscu założyła w połowie XIV w. Księżna Julianna, żona władcy Litwy księcia Olgierda. Od 1414 roku cerkiew stała się soborem metropolitarnym. Świątynia była kilkakrotnie niszczona przez pożary, które często nawiedzały Wilno. W 1808 r. świątynia została adoptowana na sale wykładowe i laboratoria anatomiczne uniwersytetu. Po zamknięciu uniwersytetu w 1842 r. gmach przeznaczono na koszary, magazyny, warsztaty rzemieślnicze. W 1864 r. rozpoczęto odbudowę świątyni i cztery lata później ponownie zaczęto odprawiać nabożeństwa wyznania prawosławnego. Sobór od 1868 r. pełni funkcje religijne i jest siedzibąbiskupa prawosławnego.

17. Kościół Matki Bożej Pocieszycielki - w 1768 r. Konsekrowano nowo wzniesiony kościół murowany. W wielkim ołtarzu znajdował się obraz Pocieszenia Najświętrzej Maryii Panny i od niego kościół przyjął nazwę. Obecnie (1994 r.) Nieczynny.

18. Kościół św. Bartłomieja - wzniesiony w 1644 r., spłonął od uderzenia pioruna pięć lat później. Na nowo wzniesiony z drewna, uległ zniszczeniu w jednym z pożarów Wilna. Odbudowany murowany w 1824 r. w stylu klasycystycznym.

19. Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego - trójnawowa bazylika z rokokową fasadą projektu J.K. Glaubitza. W 1695 r. wojski inflancki T. Plater ufundował kościół, który został konsekrowany w 1730 r. W 1812 r. kościół został spustoszony przez Francuzów. W 1838 r. władze carskie zamieniły klasztor na więzienie, a w 1844 r. na koszary. W tym też roku kościół zostaje zamieniony na cerkiew wojskową. Na skutek starań władz kościelnych kościół zostaje ponownie konsekrowany w 1862 r. Kościół ponownie zamknięto w 1949 r. Został zwrócony wiernym w 1991 r.

20. Bastion Artyleryjski - półokrągła, otoczona suchą fosą budowla, z której można było prowadzić ostrzał artyleryjski od wzgórz Rossy aż do Altarii. Po powstaniu kościuszkowskim i 111 rozbiorze Polskim władze carskie nakazały rozbiórkę murów. Z dziewięciu bram miej skich zachowała się tylko Ostra Brama. Obecnie w odrestaurowanych podziemiach bastionu artyleryjskiego znajduje się muzeum, gdzie są eksponowane egzemplarze starej broni i dawne plany obwarowań wileńskich.

21. Kościół Serca Jezusowego - wzniesiono w 1737 r. Po powstaniu styczniowym w 1864 r. przerobiono go na cerkiew i żeński klasztor prawosławny. Kościół został rewindykowany przez katolików w 1921 r. Ponownie zamknięty. W czasach stalinowskich wraz z pomieszczeniami poklasztornymi przerobiony na więzienie. Obecnie nieczynny.

22. Cmentarz na Rossie - Na cmentarzu spoczywa serce marszałka Józefa Piłsudskiego i jego matki, groby żołnierzy polskich poległych wiatach 1919/20, groby obrońców Wilna poległych 19.09.1939 r. w wal kach z wkraczaj ącą do miasta Armią Czerwoną.

23. Kościół Wszystkich Świętych - wybudowany w 1631 r., ciekawy zabytek wczesnego baroku wileńskiego. Nawa główna przykryta jest sklepieniem kolebkowym rozczłonkowanych pilastrami. We wnętrzu dziesięć bogato zdobionych ołtarzy i dwie kaplice. Zamknięty jak większość wileńskich świątyń w latach 50- tych XX w. i przeznaczony na muzeum sztuki Ludowej. W 1992 r. zwrócony wiernym i ponownie konsekrowany.

24. Synagoga - murowana świątynia wybudowana w XIX wieku ze składek żydowskiej gminy wyznaniowej. Zamknięta po zajęciu Wilna przez Niemców w 1941 r. Została zniszczona i zdewastowana. Zwrócona wiernym w 1991 r. Obecnie przechodzi kapitalny remont wnętrza i elewacji.

25. Kościół św. Mikołaja -_najprawdopodobniej najstarsza świątynia rzymsko-katolicka na Litwie. Pierwotny drewniany kościół wybudowali franciszkanie za czasów Gedymina ok. 1323 r. Obecny kościół w stylu gotyckim wybudowany został w 1440 r. Po pożarze w 1749 r. kościół przebudowano. We wnętrzu trzy barokowe ołtarze, chór i ambona.

26. Kościół ewangelicko-augsburski /luterański/ - wzniesiony w 1555 r. Obecny wygląd - barokowy o rokokowym wnętrzu uzyskał po odbudowie w 1744 roku. Jest to niewielka świątynia, jednonawowa przykryta kolebkowym sklepieniem. Na zewnątrz prosta fasada zakończona szczytem, obok wieża wybudowana w ubiegłym stuleciu.W latach 50-tych kościół zamknięto dewastując wnętrze. W świątyni prowadzone są prace remontowe, po których zostaną przywrócone funkcje religijne.

27. Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny (franciszkański)-wzniesiono w 1421 r., konsekrowano w 1774r. W ramach restrykcji rządu carskiego po powstaniu styczniowym w 1864 r. kościół zamknięto i umieszczono w nim archiwum. Rewindykowany po I wojnie światowej przeszedł gruntowny remont. Ponownie zamknięty. W czasach stalinowskich uległ stopniowej ruinie i dewastacji. Obecnie w kościele prowadzone są prace remontowe.

28. Kościół św. Ducha (dominikański) - pierwszy drewniany kościół ufundował w tym miejscu Władysław Jagiełło. Po pożarze w 1441 r. świątynię odbudował Kazimierz Jagielończyk. W 1501 roku król Aleksander Jagielończyk sprowadził do świątyni dominikanów i wybudował im klasztor. W 1655 roku podczas zajęcia Wilna przez wojska rosyjskie kościół i klasztor zostały zrujnowane. Kościół odbudowano w latach 1679-1688, lecz w roku 1748 padł znowu ofiarą ognia. Odbudowę zrealizowano w latach 1753-1770. Wnętrze świątyni bogato ozdobiono w stylu późnego rokoka. W 1844 roku rząd carski usunął dominikanów i kościół przeszedł we władanie duchowieństwa świeckiego. W zabudowaniach klasztornych urządzono więzienie. Podziemia kościoła zawierają szczególnego rodzaju cmentarzysko zwłok z 1710 r. zwożonych do krypt z terenu miasta podczas epidemii. Suchy mikroklimat zmumifikował zwłoki, które leżąc na stosach tworzą wstrząsającą ekspozycję. W środkowej nawie kościoła znajdował się cudowny obraz Pana Jezusa znany jako „Jezu ufam tobie". Obraz został namalowany w 1934 r. przez E. Kazimirowskiego na podstawie wizji wileńskiej zakonnicy siostry Faustyny Kowalskiej. W latach 80-tych XX w. kościół przeszedł gruntowny remont wnętrza. Kościół cały czas pełni funkcje religijne.

29. Kościół św. Katarzyny - wzniesiony w 1619 r. jako główna część zespołu klasztornego Benedyktynek. Przebudowany i rozbudowany w latach 1640-1650. Uległ pożarowi w 1655 i 1737 r. Obecny barokowy kształt świątyni jest wynikiem odbudowy z lat 1741 -1773 dokonanej przez architekta Krzysztofa Glaubitza. Perłą tej świątyni jest pełna elegancji i oryginalności kaplica Opatrzności Bożej. Kościół pełnił funkcje sakralne do lat 50- tych bieżącego wieku, po czym został zmieniony na magazyn i uległ dewastacji. W 1988 r. rozpoczęto restaurację budowli i ukończono ją w 1995 r.

30. Kościół św. Ignacego - wybudowany dla Jezuitów .Przy kościele istniało kolegium. W 1798 r. zostaje przejęty przez władze carskie, które z kościoła i budynków kolegium urządziły koszary. Wówczas zostało zniszczone wyposażenie świątyni. Po I wojnie światowej przywrócony do pełnienia religijnych funkcji. W okresie stalinowskim ponownie zamknięty i przeznaczony na magazyn. Obecnie nieczynny.

31. Kościół św. Jerzego - wzniesiony w 1506 r. przez M. Radziwiłła, kanclerza Wielkiego Księstwa Litewskiego. Pierwotnie gotycki, przebudowany w końcu XVIII w. w stylu późnego rokoka. Jednonawowa świątynia ze sklepieniem kolebkowym jest wewnątrz pokryta malowidłami. Za kościołem wznosi się przysadzista, czworoboczna wieża dzwonnicy, przerobiona z baszty przechodzących tamtędy murów obronnych.

32. Kościół św. Rafała - został ufundowany w roku 1703 dla jezuitów przez Michała Koszczyca, pisarza ziemskiego. Świątynię wybudowano na wzgórzu nad brzegiem Wilii w stylu barokowym. Po usunięciu jezuitów został oddany pijarom, a po likwidacji tego zgromadzenia przez rząd carski był przez wiele lat nieczynny. W połowie XIX w. ponownie konsekrowany oddany został duchowieństwu świeckiemu. Pomimo wielu dziejowych burz cały czas pełni swoje funkcje religijne. We wrześniu 1939 r. podczas agresji Związku Radzieckiego na Polskę w okolicy kościoła mieściły się stanowiska obrony polskiej.